Proof kartonu w Hexachrome, CMYK plus pomarańcz i zieleń w jednej przestrzeni /DeviceN, renderuje zdjęcie produktu jako ukośne pasy w każdym dekoderze, który czyta cztery składowe na próbkę. Właściwy stride to długość tablicy nazw DeviceN — tu sześć składowych — i renderer Delphi w HotPDF stosuje go do każdej próbki, pary Decode, color key i wierzchołka siatki
Ile kolorantów może nieść jedna przestrzeń DeviceN?
Tyle, ile wylicza jej tablica nazw. Przestrzeń DeviceN zapisuje się jako [/DeviceN names alternateSpace tintTransform attributes], a ISO 32000-1 §8.6.6.5 czyni tę tablicę całą definicją liczby składowych: sześć nazw, sześć składowych, w tej kolejności. Załącznik C, tabela C.1, wymienia 32 składowe DeviceN wśród minimalnych limitów architektury, które zgodne czytniki powinny udźwignąć, więc przenośny plik trzyma się 32 lub mniej; ISO 32000-2 podaje tę liczbę już tylko jako tamtą wcześniejszą rekomendację. Zlecenia produkcyjne siedzą głęboko w środku. Hexachrome potrzebuje sześciu farb, a zlecenie CMYK z trzema Pantone spot siedmiu. Opcjonalny słownik attributes też nie zmienia tej liczby. Przestrzeń NChannel (PDF 1.6) dodaje wpisy /Colorants i /Process, które mówią, które nazwy to farby spot, a które składowe procesowe, ale każda próbka nadal niesie po jednej wartości na nazwę
Liczba farb ustala też liczbę wejść tint transform, funkcji mapującej n tintów na przestrzeń zapasową dla wyświetlenia. Nota przy funkcjach Type 4 w §7.10.5 bierze Hexachrome za własny przykład: transformacja o sześciu wejściach i czterech wyjściach próbkowana po m punktów na wejście potrzebuje 4 × m6 wartości, więc przy m = 16 tabela trzymałaby ponad 67 milionów liczb. Dlatego większość producentów zapisuje tint transform sześciu farb jako krótki program w kalkulatorze PostScriptu. To, co pokazuje przestrzeń zapasowa i kiedy urządzenie maluje prawdziwą farbę, to teren renderowania farb spot Separation i DeviceN. Wszystko poniżej dzieje się wcześniej. Renderer dopiero wyciąga surowe liczby z pliku
Które struktury danych są wymiarowane przez n?
Każda struktura trzymająca po jednej wartości na składową, a specyfikacja podaje rozmiar za każdym razem. Renderer ze sztywnym buforem na cztery sloty zdekoduje pierwszy piksel dobrze przez przypadek, a każdy późniejszy źle, bo pozycja odczytu dryfuje o dwie składowe na próbkę:
| Struktura | Rozmiar dla n kolorantów | Reguła |
|---|---|---|
| Próbka obrazu | n składowych po BitsPerComponent bitów | §8.9.2 |
Tablica /Decode | 2n liczb, para min/max na składową | §8.9.5.2 |
Color key /Mask | 2n liczb całkowitych, porównywanych przed dekodowaniem | §8.9.6.4 |
| Tablica lookup indexed nad DeviceN | n × (hival + 1) bajtów | §8.6.6.3 |
| Bezbarwny tiling pattern | n tintów przed nazwą pattern w scn | §8.7.3.3 |
| Barwa shadingu (Typy 1–7) | n wartości albo wyjścia /Function | §8.7.4.5 |
| Wierzchołek siatki (Typy 4–7) | n wartości barwnych albo pojedynczy parametr t, gdy shading ma /Function | §8.7.4.5.5 i dalej |
Shading potrafi się zepsuć w swojej funkcji albo w swojej siatce. Shading axial albo radial bierze barwę z /Function, którą może być jedna funkcja o n wyjściach albo tablica n funkcji o jednym wyjściu, po jednej na farbę; renderer liczący cztery z nich zostawia pomarańcz i zieleń na zerze, a gradient na wieczku dryfuje ku czystemu CMYK. Wpis /Background też ma n wartości. Przypadek siatki jest najbrzydszy. Siatka trójkątów free-form pakuje flagę, współrzędne i barwę w jeden strumień bitów na wierzchołek, więc dekoder, który zjada cztery wartości barwne dla przestrzeni o sześciu farbach, zostawia dwie nieprzeczytane, a te stają się flagą i współrzędną x następnego wierzchołka. Trójkąty wylatują poza stronę albo zapadają się w wąziutkie paski. Wyjście pokazuje trójkąty w złych miejscach, nie złe kolory, co wysyła ludzi na polowanie na błąd geometrii
Obrazy indexed nad podstawą o sześciu farbach są łagodniejsze, ale równie widoczne. Wpis palety dla indeksu i zaczyna się od bajtu 6i, nie 4i, więc każdy wpis po indeksie 0 łapie miks farb sąsiada. Pełna paleta o 256 wpisach nad tą podstawą to 1 536 bajtów. Zapisana jako string hex potrzebuje 3 072 cyfr szesnastkowych, a §7.3.4.3 pozwala białym znakom siedzieć między nimi i traktuje nieparzystą ostatnią cyfrę tak, jakby za nią szło 0. HotPDF czyta palety binarne i hex po prawdziwej szerokości podstawy i przytuje indeks obrazu powyżej hival do hival, więc zbłąkana próbka spoza zakresu maluje ostatni wpis palety. Reguły dla innych przestrzeni podstawy i dla palet, których podstawa odwołuje się do niej samej, są w paletach indexed i ich przestrzeniach barw podstawy
Próbki podbajtowe i 16-bitowe, Decode i color key
Może się pojawić każda legalna głębia bitowa. Pliki opakowaniowe niosą pasy lakieru albo białej farby o 1 bicie i warstwy spot o 4 bitach, a słownik obrazu dopuszcza 16 bitów na składową od PDF 1.5 w górę. Mapowanie z §8.9.5.2 jest liniowe po 0 do 2bpc − 1, więc 4-bitowa próbka 15 to pełna moc; kod dzielący każdą próbkę przez 255 wydrukuje ten pas na jakieś sześć procent. Przy 16 bitach każda próbka to dwa bajty, najpierw bajt wysoki, mapowane z 0..65535 na zakres Decode. HotPDF dekoduje obrazy Separation i DeviceN przy 1, 2, 4, 8 i 16 bitach na składową tą formułą
Maskowanie color key dodaje regułę timingu. Tablica /Mask trzyma 2n liczb całkowitych, §8.9.6.4 porównuje je z surowymi próbkami, zanim zostanie zastosowane Decode, a piksel, którego każda składowa wpada w swój zakres, nie jest malowany. Dla 8-bitowego obrazu o sześciu farbach [0 0 0 0 0 0 0 0 0 0 0 255] wycina każdy piksel bez farby w pierwszych pięciu kolorantach, cokolwiek niesie szósta, a przy 16 bitach zakresy biegną do 65535. Pomocniki poniżej trzymają tę kolejność odczytu; każdy wiersz obrazu startuje na granicy bajtu:
const
MaxColorants = 32; // ISO 32000-1, załącznik C, tabela C.1
type
TColorantTints = array[0..MaxColorants - 1] of Double;
// Surowa wartość składowej C piksela X w jednym wierszu upakowanym przy Bpc (1, 2, 4, 8, 16)
function RawComponent(const Row: TBytes; X, C, N, Bpc: Integer): Cardinal;
var
BitPos, ByteIdx: Integer;
begin
if Bpc = 16 then
begin
ByteIdx := (X * N + C) * 2; // big-endian: najpierw bajt wysoki
Result := (Cardinal(Row[ByteIdx]) shl 8) or Row[ByteIdx + 1];
Exit;
end;
BitPos := (X * N + C) * Bpc;
Result := (Row[BitPos div 8] shr (8 - Bpc - BitPos mod 8)) and ((1 shl Bpc) - 1);
end;
// Test color key na surowych próbkach: Mask trzyma 2n liczb całkowitych
function IsKeyedOut(const Row: TBytes; X, N, Bpc: Integer;
const Mask: array of Integer): Boolean;
var
C: Integer;
V: Integer;
begin
for C := 0 to N - 1 do
begin
V := Integer(RawComponent(Row, X, C, N, Bpc));
if (V < Mask[2 * C]) or (V > Mask[2 * C + 1]) then
Exit(False);
end;
Result := True;
end;
// Liniowe mapowanie Decode po 0..2^bpc - 1, jedna para Decode na kolorant
procedure DecodePixel(const Row: TBytes; X, N, Bpc: Integer;
const Decode: array of Double; var Tints: TColorantTints);
var
C: Integer;
MaxRaw: Double;
begin
MaxRaw := (1 shl Bpc) - 1; // 65535 przy 16 bpc
for C := 0 to N - 1 do
Tints[C] := Decode[2 * C] + RawComponent(Row, X, C, N, Bpc) *
(Decode[2 * C + 1] - Decode[2 * C]) / MaxRaw;
end;
Dla 4-bitowego obrazu o sześciu farbach i domyślnym Decode [0 1 0 1 0 1 0 1 0 1 0 1] surowe 15 w kanale pomarańczowym powinno wychodzić z DecodePixel jako tint 1.0. Czytnik czteroskładnikowy kładzie ten sam nibble na zupełnie innym kanale. Piksel 1 startuje na bicie 24, nie na bicie 16. Gałąź 16-bitowa czyta dwa bajty na składową, więc ten sam piksel obrazu 16-bitowego startuje na bajcie 12, a IsKeyedOut porównuje pełną wartość 16-bitową z kluczem
Co HotPDF sprawdza, zanim zdekoduje obraz o sześciu farbach?
Czy obraz i jego przestrzeń barwna zgadzają się co do n. GetLoadedImageInfo raportuje rodzinę przestrzeni barw, liczbę składowych wziętą z tablicy nazw, głębię bitową i flagę Decodable, więc obraz o sześciu farbach sam się zgłasza, zanim jakikolwiek piksel zostanie przeczytany. Obraz, którego zadeklarowana liczba składowych rozmija się z przestrzenią barwną, nie jest dekodowany wcale, a ExtractLoadedImage zwraca dla niego nil; zgadywany stride odtworzyłby tylko pasy z proofu kartonu. Obraz inline (BI … ID … EI) może wymienić przestrzeń DeviceN z zasobów /ColorSpace strony na mocy §8.9.7, a HotPDF rozwiązuje tę nazwę i czyta próbki inline przy tym samym n. Tint transform niosą jeden kompromis. Cubic sampled function czyta cztery punkty kraty na wejście, 4n łącznie, więc powyżej czterech wejść HotPDF interpoluje tabelę próbek multiliniowo, co czyta 2n punktów i trzyma koszt lookupu w ryzach. Dla transformacji o sześciu wejściach to 64 odczyty na wartość wyjściową wobec 4 096. Oszczędność rośnie szybko
var
Pdf: THotPDF;
Info: THPDFLoadedImageInfo;
Inks: THPDFAnsiStringArray;
Proof, Plate: TBitmap;
I: Integer;
begin
Pdf := THotPDF.Create(nil);
try
Pdf.LoadFromFile('carton-hexachrome.pdf');
// Które obrazy używają przestrzeni o wielu kolorantach i czy da się je zdekodować?
for I := 0 to Pdf.GetLoadedImageCount - 1 do
if Pdf.GetLoadedImageInfo(I, Info) then
Writeln(Format('image %d: %s, %d components, %d bpc, decodable=%s',
[I, string(Info.ColorSpace), Info.ColorComponents,
Info.BitsPerComponent, BoolToStr(Info.Decodable, True)]));
// Nazwy kolorantów z każdej przestrzeni Separation / DeviceN na stronie 1
Inks := Pdf.GetLoadedPageSpotColorants(0);
for I := 0 to High(Inks) do
Writeln('colorant on page 1: ', string(Inks[I]));
// Proof kompozytowy z symulacją overprint, potem jeden pas osobno
Pdf.RenderOverprintPreview := True;
Proof := Pdf.RenderLoadedPageToBitmap(0, 150);
try
Proof.SaveToFile('carton-proof.bmp');
finally
Proof.Free;
end;
Plate := Pdf.RenderLoadedPageSeparationPlate(0, 150, 'Orange');
try
Plate.SaveToFile('carton-orange-plate.bmp');
finally
Plate.Free;
end;
finally
Pdf.Free;
end;
end;
Pasy Separation i nazwy procesowe NChannel
Pasy rozstrzygają spory. Kiedy plik dostawcy renderuje się w ich narzędziu inaczej niż w twoim, jeden pas przekonuje mocniej niż kompozyt: poprawnie zdekodowany pas Orange pokazuje pomarańczową grafikę i nic poza nią, podczas gdy błąd stride rozsmarowuje ją po sąsiednich pasach. GetLoadedPageSpotColorants raportuje nazwy kolorantów tak, jak zapisuje je każda tablica nazw Separation lub DeviceN, podążając za XObjectami, patternami, shadingami i soft maskami, więc przestrzeń Hexachrome wnosi wszystkie sześć nazw, od Cyan po Green. Lista pasów, która musi odróżniać farby procesowe od farb spot, może przeczytać atrybuty NChannel: słownik /Process wymienia składowe procesowe w swojej tablicy /Components, a każda nazwa spot dostaje własną przestrzeń Separation pod /Colorants (§8.6.6.5). Przedkładaj to nad zgadywanie po nazwach typu Cyan, bo specyfikacja pozwala składowej procesowej spoza CMYK nieść dowolną nazwę. Dla kompozytu RenderOverprintPreview symuluje farby drukujące jedna na drugiej, a ustawienia urządzeń w proofingu overprint CMYK i urządzeniach renderujących decydują, jak daleko ta symulacja sięga
Zacznij od obrazu, który wychodzi w pasy. Jeśli GetLoadedImageInfo mówi o sześciu składowych, a twój własny dekoder krokuje po czterech, winien jest stride, a pas Orange wyrenderowany komponentem HotPDF Delphi PDF pokaże dostawcy, które piksele należą do tej farby